Aristeia Omdat de werkelijkheid te denken geeft

De kunst van het tonen schreeuwt om aandacht

Het schrijven van teksten voor presentaties of publicatie gaat vaak gepaard met de kunst van het weglaten. Zet je gedachten op papier (al dan niet gestructureerd) en ga dan strepen; wat staat er ten overvloeden? Streep dat weg. Overigens moet je hierbij goed in de gaten houden dat je dat wat je boodschap van de tekst is, toch minstens drie keer vermeldt (dus dat is geen overvloed) maar al het andere dat dubbel is kan weg. Van iedere toevoeging, praktisch voorbeeld, toelichting of anekdote moet je je afvragen of het iets toevoegt. En dan ontstaat de twijfel.

In hoeverre is het in een roman van belang de beschrijving van een woonkamer te krijgen, inclusief de beschrijving van wandversieringen en de al of niet aanwezigheid van een barometer als deze in de rest van het verhaal niet meer terugkomen. Wat maakt een tekst interessant om te lezen of een betoog interessant om naar te luisteren? Wat moet weg en wat moet blijven? En wellicht moet ik nog iets toevoegen. De ware kunst van het schrappen kunnen we oefenen in de nieuwe media, vluchtig en met een beperkt aantal tekens moet er goed nagedacht worden over de vraag wat noodzakelijk is en en wat er weg kan.

Communiceren via en aan de hand van media is bemiddeld. Wanneer ik je hier zou beschrijven hoe mijn werkkamer eruitziet da ga ik schiften: wat vertel ik wel en wat vertel ik niet. Ik bepaal wat je ziet, je kunt niet zelf rondkijken in mijn werkkamer. Ik ben cameraman en regisseur tegelijkertijd en ik kan zelfs besluiten censuur toe passen of de boel een beetje op te leuken. Zou ik mogen concluderen uit het feit dat beeld telefonie maar niet echt van de grond komt, ook al zijn alle mogelijkheden daartoe ruimschoots aanwezig, dat we het maar wat fijn vinden dat we zelf kunnen bemiddelen tussen onszelf en de wereld? Bij het aannemen van de beeldtelefoon moet je je ook afvragen waar je de camera op richt, zeker wanneer jijzelf en je omgeving niet zo toonbaar zijn. Dan is het al gauw verstandig om dat maar altijd te doen, omdat er anders vragen ontstaan in de trant van ‘goh, waarom krijg ik je niet in beeld?’. De gastvrouw krijgt nooit rust, omdat er zo maar iemand kan bellen. Bemiddeling is best handig.

Via bemiddeling kan elk beeld worden neergezet, je kunt schrijven wat je maar wil. Nieuwe media maken van iedere mens de auteur van zijn online karakter en de bouwer van zijn fysieke omgeving. Zo bouwen heel wat auteurs aan een gemeenschappelijke roman. Inmiddels weten we ook al dat sommige mensen heel wat verschillende karakters de wereld insturen, waarbij sekse en leeftijd nogal kunnen variëren. Uiteraard vraagt dit om de nodige zorg en aandacht om de karakters consistent te doen zijn en niet door de mand te vallen. Maar hoe goed ken je iemand als meer dan 80% van de communicatie via bemiddeling verloopt?

De signalen die iemand de wereld instuurt om zijn karakter te bouwen, zijn misschien nog onschuldig, zeker wanneer er niemand anders mee misleid wordt ten faveure van persoonlijk gewin. En wanneer gaat bemiddelen over in misleiden? Met dit bemiddelen van jezelf naar de wereld - het bouwen van een virtueel karakter - doe je wellicht vooral jezelf geweld aan, maar wat nu als je in je bemiddeling vooral rekening gaat houden met dat waarvan je denkt dat de ander dat wil horen en zien? Kortom dat schrijven waarvan we denken dat de ander het wil lezen en weglaten waarvan we denken dat de ander dat niet interessant vindt. We kleuren de wereld van de ander in. Hoeveel moet je zelf van de wereld gezien hebben om te kunnen zeggen ik ken de wereld zonder bemiddeling?

Bemiddeling van onszelf en de wereld voorkomt dat een mens nog zelf een beeld kan vormen van de werkelijkheid. Ons beeld van mens en wereld wordt gevormd via bemiddeling, we leven in een bemiddelde wereld met bemiddelde vrienden waarin het steeds makkelijker wordt een beeld te schetsen omdat niemand meer zelf kan waarnemen, al zou hij het willen. En dan wil ik er al helemaal niet bij stilstaan dat onze hersenen buitengewoon goed in staat zijn om lege plekken op te vullen om een plaatje compleet te maken. Misschien moeten we maar eens afspreken, om elkaar face to face te ontmoeten en niet alleen via face to book.

We plaatsen cookies, zo min mogelijk en altijd anoniem.